نگاه َم كن مي مي رم

مرگ مي فهم َد اين نگاه را

چاي آلبالو ــــــــــــــــــــــــــو

داغ ــــــــُـــــــــ  ترش

خيال نم تن تو بر تن سنگســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاركنيد زانيه ي عا ، شـِـق را

نگاه َم كن

جنگ به گذشته ي دور تعلق دارد ، مثل سن و سال بچه ها ، مثل خود جنگ ، زمان ِ سپري شده در جنگ . ديگر آدم نمي داند جنگ كجا جريان دارد . گاه ي آدم آرزو مي كند كه اصلن نداند كه هنوز جنگ هايي هم در كارند . ، چه ديروز و چه امروز . آدم هيچ چيز نمي داند ، تقريبن هيچ چيز ، به رغم دانايي بر همه چيز ، همه چيزي كه آدم گمان مي كند مي داند .

آن چه به وضعيت پيش رفته ي ياس موسوم است همين ست .

Marguerite Duras  /  La mer ecrite. *      مارگريت دوراس / بحر مكتوب