در نظر لكان آدم ي به عنوان فاعل [ محذوف ] نفساني نه ماهيت است و نه وجود . ذات او در برزخ ، يعني در ساحت فقدان ي ( عدم ) اوست . متفكران و فيلسوفان غالبن ماهيت آدم ي را در جست و جوي تماميت و تمتع از آن دانسته اند . در حال ي كه لكان در پي كشفيات فرويد در باب ضمير ناآگاه نشان مي دهد ؛ فقدان و برزخ محور اصلي حيات نفساني ست و هرگونه تماميت ي موجب اختلال و كشمكش در آن مي گردد .

آدم ي از بدو حيات خود درگير زبان تكلم بوده و تمتع خود را به مناسبت آن شكل مي دهد . خصوص زبان تكلم در ناكامل ي و عدم تماميت آن است . زيرا كه اسما دلالت در رابطه اي لاينقطع با هم بوده ، هيچ گاه به اسم دلالت اعظم ي ختم نمي شوند تا نقصان ذاتي آن ها را پايان بخشد .

نقصان و فقدان نزد آدمي بدين معناست كه ؛ "غير" نيز ساحتي است فقدان ي .

پانويس :

يك : تاكيد دارم كه  ؛ " گيتي ! آن تهي هميشه گي ست "،  مجموعه داستان ست نه يك متن اپيزوديك  .

دو : انكار نمي كنم كه اين روزها  "لكانمرگ" ام !

سه : براي ساده آشنا شدن با نظريات لكان در زمينه ي روان كاوي مي توانيد به سايت دكتر کرامت موللی مراجعه كنيد .

گيتا شال ي ارغوان ي دور سرش پيچيده . موهاي تاب دارش  كنار صورت ش را پوشانده . گيتي اسپرسوي ش را هورت مي كشد . گيتا مشغول خاندن يك اس ام اس است . فارغ كه مي شود سرش را بالا مي آورد ؛

-          تو اين گرما ، من رو كشوندي اين جا ، كه چي ؟

-          شكلاتاي بستني ت و ايضن خود بستني ت ، آب شد . بخور .

-          نگفتي ؟

-          هيچي .

-          هيچي ؟ پس چي ؟

هردو مي خندند . گيتي دست ش را مي برد سمت صورت دخترك ، چانه اش را بالا مي گيرد . براي لحظه اي چشم در چشم اند .

-          تو ؛ بي نظيري .

-          من براش نامه فرستادم ...

-          تو ظالم ي !

-          نمي خوري ؟

-          پس سهم من از گيتا ؟

گيتا عق مي زند .

-          مزه ش گـَنده ...

گيتي ، روايت كردن ندارد . از آغاز هم روايت ي در كار نبود . اين ها همه ؛ دوز بازي ست .