برای ماکان شریف پور

.

.

.

خوبی آدم همین ست

یادش می رود

یادش می ماند

یاد ت را نگه می دارم

بماند این جا [ـــــــــــــ]

تهران جای گاه یاد تو  مانده کنار من؟

دوبلین جای یاد من مانده کنار همان کتاب که جا ماند توی کافه !

ونکوور هم جای م خالی ....

کیف سبز ؛ گوشه اش نوشته آکسفورد یونیورسیتی ،

را

می گذارم کنار همان شکلات های چهارده فوریه

پای نا توانی م بگذار

ساک دستی م سنگین ست این همه را

آکسفورد تا دوبلین ؛ به تهران

بعد

ونکوور

دست م نمی کشد این همه را

گرمای آگست هم ،

                  سفر را هموار نکرد

پای ناتوانی م بگذار

خوبی آدم همین ست

یادی را روانه سفر می کند

یادی را روی نقشه ی جغرافی علامت می زند

بعد از این ونکوور

یعنی

کیف سبز آکسفورد جا مانده  

.

.

.

.

.

پانویس : فضول رو بردن جهنم !

راه برد  فرنگی

-          نمی دونستم !

-          لابد نپرسیده بودی .