ا ا ا

يك شنبه ، شانزده ُ م  ِاردي بهشت ِ هشتاد و شش

روز  ِصد و يازده ُم

باقي ؛ بماند براي :

     "  شايــــد

           ؛

              وقتــي ديگــر  ...  " !

پانويس اول ي :  فعلن قصد ندارم مطلب ي را بر گل تن بگزارم ! هيچ دليل قابل توجه اي هم ندارم . مثلن خيال كنيد ، رفته  ام ،  بيست هزار فرسنگ زير دريا . يا اين كه ، يك موشك با كلاه ك هسته اي درست وسط صبحانه افتاده توي باغچه مان ( اين طور وقت ها بايد مُرد فكر كنم ) .  يا اين كه خاب م برده ، يك خاب عميق و شيرين  ...

پانويس دوم ي : دوستَ ت دارم . دوستَ ت دارم و دوستَ ت دارم . همين قدر روشن . همين قدر ساده و همين قدر محكم : دوست َت دارم !

پانويس سوم ي : پانويس اول ي و دوم ي ربطي به هم ندارد . ( محض صرفه جويي )

پانويس آخري : فعلن باي باي ! ( فعلن يعني ؛ تا چند ثانيه ديگر ، يا شايد تا چند قرن ديگر )

<  كلْــلَن   : )

بغل م كن !

به خاطر نوشته اي يه مسيج برام اومد به اين مضمون :

" اون قدر مليح بود كه تا ببينم ت بغل ت مي كنم ت . "

گفتم : هي " م" نيگا كن ! چه صادقانه اولين احساس ش رو نوشته .

پرسيد طرف كي هست ؟

آدم حسابيه ؟

كارش چيه ؟

چه قدر درس خونده ؟

اهل كدوم كشوره ؟

منظورش چي بوده كه احساس ش يك هو قلمبه شده ؟

چند سالشه ؟

اصلن تو قبول مي كني بغل ت كنه  ؟

اگر قبول كني چه جوري بغل ت مي كنه ؟

دست هاش رو باز مي كنه كه بري تو بغل ش ؟ يا مياد جلو به طرف ت ؟

اين جور وقتا آدما سرشون رو مي ذارن رو شونه ي هم ديگه . البته اگر هم قد باشن . تو اين كار رو مي كني ؟

يا اين كه اين يكي مي پره بالا و خودش رو قلاب مي كنه به اون يكي ! تو چي كار مي كني ؟

البته جور هاي ديگه هم هست ! تو كدوم جور رو انتخاب مي كني ؟

پرسيد آدم تميزيه ؟

تن ش بو نمي ده ؟

چه مدت مي خاد بغل ت بگيره ؟ يه ديقه ؟ پنج ديقه ؟ نيم ساعت ؟

پرسيد موهاش چه جوريه ؟ بلنده يا كوتاه ؟ نريزه تو صورت ت ؟ يا تيغ تيغي نباشه بخوره به پوست ت ! پرسيد ريش چي ؟ ريش داره ؟ يا ته ريش ؟

زورش زياده يا كم ؟ اون قدر فشارت نده كه استخونات خرد بشه ! اون قده شل و ول نباشه كه پشيمون بشي از اين كه بغل ش رفتي !

پرسيد مي ذاره من م باشم ؟ مي ذاره من نگاه تون كنم ، يا آدم خودخاهيه ؟

نكنه وقتي تو بغلشي يك هو يك فكر سكس ي از مغز ش رد بشه ؟

نكنه اون قده خوب بغل ت كنه كه عاشق ش بشي ؟

ببينم اصلن تا حالا كسي رو بغل كرده ؟ بلده بايد چي كار كرد ؟

چاقه ؟

لاغره ؟

دست هاش بلنده يا كوتاه ؟

پشمالوه يا كم مو ؟

كي مي خاد بغل ت كنه ؟ موقع غروب يا دم ظهر ؟ صبح يا نصفه ي شب ؟  

لباس چي ؟ لباس چي مي پوشه ؟ رسمي يا اسپرت ؟

نازك يا ضخيم ؟

يقه ش آهار داره يا يه تي شرت بي يقه مي پوشه ؟

كجا بغل ت مي كنه ؟

كنار رودخونه يا بالاي تپه ؟ تو خيابون يا طبقه ي هيجدهم يه برج ؟

هوا باروني نباشه . يه وقتي برف نياد !

زير آفتاب پوست ت مي سوزه ها !

قبل از بغل كردن با هم حرف مي زنين يا بعدش ؟

تو سكوت بغل ت مي كنه ؟

موقع بغل كردن غم گينه يا شاد ؟

تو بغل ش برات آواز مي خونه يا صداي يه خاننده رو پخش مي كنه ؟

چه جوري و چي كار و كي ؟

واي آخ ! ...

ميشه پرسش ها رو تا بي نهايت ادامه داد.

§       شل سيلور استاين تو كتاب "من و دوست غول م" يه داستاني داره درباره ي يه تك شاخ كه فرم "بغل م كن" بي تاثير از اون نبوده !