نگاه َم كن مي مي رم

مرگ مي فهم َد اين نگاه را

چاي آلبالو ــــــــــــــــــــــــــو

داغ ــــــــُـــــــــ  ترش

خيال نم تن تو بر تن سنگســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاركنيد زانيه ي عا ، شـِـق را

نگاه َم كن

جنگ به گذشته ي دور تعلق دارد ، مثل سن و سال بچه ها ، مثل خود جنگ ، زمان ِ سپري شده در جنگ . ديگر آدم نمي داند جنگ كجا جريان دارد . گاه ي آدم آرزو مي كند كه اصلن نداند كه هنوز جنگ هايي هم در كارند . ، چه ديروز و چه امروز . آدم هيچ چيز نمي داند ، تقريبن هيچ چيز ، به رغم دانايي بر همه چيز ، همه چيزي كه آدم گمان مي كند مي داند .

آن چه به وضعيت پيش رفته ي ياس موسوم است همين ست .

Marguerite Duras  /  La mer ecrite. *      مارگريت دوراس / بحر مكتوب

در نظر لكان آدم ي به عنوان فاعل [ محذوف ] نفساني نه ماهيت است و نه وجود . ذات او در برزخ ، يعني در ساحت فقدان ي ( عدم ) اوست . متفكران و فيلسوفان غالبن ماهيت آدم ي را در جست و جوي تماميت و تمتع از آن دانسته اند . در حال ي كه لكان در پي كشفيات فرويد در باب ضمير ناآگاه نشان مي دهد ؛ فقدان و برزخ محور اصلي حيات نفساني ست و هرگونه تماميت ي موجب اختلال و كشمكش در آن مي گردد .

آدم ي از بدو حيات خود درگير زبان تكلم بوده و تمتع خود را به مناسبت آن شكل مي دهد . خصوص زبان تكلم در ناكامل ي و عدم تماميت آن است . زيرا كه اسما دلالت در رابطه اي لاينقطع با هم بوده ، هيچ گاه به اسم دلالت اعظم ي ختم نمي شوند تا نقصان ذاتي آن ها را پايان بخشد .

نقصان و فقدان نزد آدمي بدين معناست كه ؛ "غير" نيز ساحتي است فقدان ي .

پانويس :

يك : تاكيد دارم كه  ؛ " گيتي ! آن تهي هميشه گي ست "،  مجموعه داستان ست نه يك متن اپيزوديك  .

دو : انكار نمي كنم كه اين روزها  "لكانمرگ" ام !

سه : براي ساده آشنا شدن با نظريات لكان در زمينه ي روان كاوي مي توانيد به سايت دكتر کرامت موللی مراجعه كنيد .

گيتا شال ي ارغوان ي دور سرش پيچيده . موهاي تاب دارش  كنار صورت ش را پوشانده . گيتي اسپرسوي ش را هورت مي كشد . گيتا مشغول خاندن يك اس ام اس است . فارغ كه مي شود سرش را بالا مي آورد ؛

-          تو اين گرما ، من رو كشوندي اين جا ، كه چي ؟

-          شكلاتاي بستني ت و ايضن خود بستني ت ، آب شد . بخور .

-          نگفتي ؟

-          هيچي .

-          هيچي ؟ پس چي ؟

هردو مي خندند . گيتي دست ش را مي برد سمت صورت دخترك ، چانه اش را بالا مي گيرد . براي لحظه اي چشم در چشم اند .

-          تو ؛ بي نظيري .

-          من براش نامه فرستادم ...

-          تو ظالم ي !

-          نمي خوري ؟

-          پس سهم من از گيتا ؟

گيتا عق مي زند .

-          مزه ش گـَنده ...

گيتي ، روايت كردن ندارد . از آغاز هم روايت ي در كار نبود . اين ها همه ؛ دوز بازي ست .

سلام  پ ي ِ گرامي

اين را ، نامه تلقي نكن . گرچه تمامي نشانه هاي يك نامه را دارد . من حسابي به هم ريخته ام . از آن نوع كه ، هنگام عادت ماهيانه عارض ما زن ها مي شود . اما پاي هيچ خون ي وسط نيست . شما ، زير تيغ آفتاب و ميان رطوبت دريا ، چه طور دوام آورديد؟ همه چيزي كه مي سازم ، اشياي چرندي از آب در مي آيد . پ ي ِ خوب ، من نامه هاي تو را بالاخره به دست آوردم . حكايت ش طولاني ست . از جمله ، هم آن نامه ي مهم آخر را . ترجيح مي دهم درباره ي حس ي كه به من پيدا كردي ديرتر حرف بزنم . چيزي هست كه آزارم مي دهد ، مي خاهم مطلب ي را ، با تو در ميان بگزارم . من مجبورم ؛ مي فهمي ؟ مجبورم كه باز هم ، به ديدن دخترك خلخال پوش ( هم آن گيتا كه نامه ها اشتباه مي رسيد به دست ش ) بروم . چرا ؟ نمي دانم . اما بايد ببينم ش و اين تنها چيزي ست كه از آن مطمعن م .

دختر سبزه و قد بلندي در را باز مي كند . گيتي لب خند زنان سلام مي كند . ماري نقره اي ، حلقه شده دور بازوي لخت دخترك . به جاي جواب مي پرسد :

-            چيه ؟

-          در واقع موضوع مهميه . آدرس اشتباه ! شما گيتا هستي ؟

-          هستم ؟!

-          ممم . انگار نامه هاي من اشتباه ي تحويل شما شده ...

دست ش را مي كشد پشت يكي از پلك ها . پلك چپ ش با سايه اي سبز و براق پوشانده شده . دست را كشيد روي پلك بي آرايش . مساله پلك نيست  . امر مهم نامه هاي پ . سين . دال ست . و اين بايد ياد گيتي بماند .

-          بد موقع اومدم . داشتي آماده مي شدي !

گيتي با دست به صورت دختر اشاره مي كند و آشكارا تمام سعي ش را به كار مي گيرد كه لب خند بزند .

-          نامه ؟  

-          بله . نامه هايي از مراكش . با نام گيرنده ي گيتي ؛ " لطفن گيتيِ ِ گرامي بازبين گردد " ! اين جمله ي پشت پاكت همه شونه . بدون استثنا !

-          نه همه شون ، جون م  ...

-          پس پيش توه .  خدا رو شكر ! چه قدر براي پيدا كردن شون سگ دو زدم . پاشنه در پست مركزي رو كندم جون تو . سه ماهه !

-          از كجا كه راست بگي ؟

-          منظورت چي بود از " نه همه شون " ؟

-          چارتا نامه ي با خط اجق – وجق ه و يه عالم جمله ي بي سر و ته  . ارزش همين چن تا پله رو هم ، ندارن !

-          تو بازشون كردي ؟ تو خوندي شون ؟ تو نامه هايي رو كه مال يكي ديگه بوده ، خوندي ؟

-          جمع كن بابا ! حالا انگار نامه هاي پاريس هيلتون بوده . من نمي فهمم ؛ چرا هرچي جيگره كله ش ريپ مي زنه ؟

-          كدوم جيگر ؟ تو به چه اجازه اي نامه هاي من رو خوندي ؟

خودش را مي كشد عقب . صداي جرينگ خلخال ي كه دور مچ پاي ش بسته ، بلند مي شود . ساق هاي ش تا زانو ، كه برسد به لبه ي پاره ي دامن ِ جين و ريشه هاي آويزان ش لخت هستند .

-          اووَه ! من دنبال دردسر نيستم . هروقت شناسنامه بياري ، مي توني دري ورياي روي كاغذ پاره رو تحويل بگيري .ديگه گم شو ! ايكبيري خانوم ...

در را به روي گيتي به هم مي كوبد .

-          ايكبيري؟

اين صداي گيتي ست ! دارد بلند بلند فكر مي كند

-          من به نظرش ايكبيري اومدم ؟!

-          نوشته ، صبح ، قهوه ي فرانسوي با ژامبون مرغ خورده و بعد هم رفته ، رفته كه دوش بگيره . نوشته كه من ، آدم خري م ؛ كه اول صبحانه مي خورم ، الو ؟ الو ؟ تكون نخور ديگه ، نويز مي افته رو خط  ...  آره نوشته كه خره ، چون بايد اول دوش بگيره و بعد صبحونه بخوره . اين جوري بهداشتي تره و بعدش هم ؛ نوشته ؛ اين جا آب كم ه . من با سه ليوان آب دوش مي گيرم . ووووووووه پسر ! و اين يعني كه من اِدِابُت شدم گيتي جان .

-          اِدِابُت نه، گيجه ؛ اَ – دا - بْت‌ْ !

-          چي هست ؟

-          داره شكلاتي مي شه !

-          گوز نكن خودت رو ، يني چي ؟

-          يني داره هم سان محيط مي شه .

-          يني برنزه مي شه ؟ آخه مراكش زنده گي مي كنه ...

-          شايد!

-          چرا اين جوري جواب مي دي ؟ الو الو ؟ د تكون نخور ، جون پدرت ديگه ! چرا اين مدل ي حرف مي زني ؟ نكنه حسودي ت مي شه ؟

-          ببين گيتا ، يارو يه جوري خره ، عوضيه !

-          خر كدومه بابا ؟ عكس ش رو فرستاده خيلي هم جوره

-          ببين بي خيال

-          گم شو كچل . تو هميشه عاشق من بودي . حالا هم كون ت سوخته ، داري ور مي زني ...

گيتي به روشن ي آشفته ست . زنگ واحد شماره ي يك ، را مي زند . منتظر ست . جواب نمي آيد ؛ به ترتيب ، زنگ دوم و سوم را هم مي زند . هيچ كس نيست انگار . بعد از زدن زنگ پنج م ؛ مرد جواني جواب مي دهد ، به جاي " بله"  مي پرسد :

-          شما  ؟ 

جا خورده گيتي . نگاه مي كند ، به چشم اي ِدوربين آيفون خيره مي شود . . .

-          عذر مي خام شما تازه گيا نامه هايي با اسم گيرنده ي "گيتي" دريافت نكردين ؟ 

سكوت مي شود و بعد  ؛

-           زنگ خونه ي گيتا رو بزن  . 

گيج شده گيتي . روي زنگ ها ، با شماره ، مشخص شده . پس ؛ باز هم زنگ خانه ي شماره پنج را مي زند  .

-          خانم ؛ بنده همه رقم در خدمت م ها ! فقط ، نامه نداريم . و هرهر مي خندد .

مردك هرز ! از ذهن ش مي گذرد . اما براي انجام كار مهم اي اين جاست پس به روي خودش نمي آورد .

-          خاهش مي كنم ، شما نگفتيد ، شماره ي زنگ خانم "گيتا" چنده  ؟

-          خانم  ِ گيتا ؟ زكي ! يني نمي شناسي ش ؟ چه عجب ! زنگ هفت م رو بزن .

و باز هرهر مي خندد . زنگ هفت م را ، دختر بچه اي جواب مي دهد ؛ مي پرسد ؛

-          مامان ت هست ؟

-          مامان نيست . اما گيتا هست ...

و تق اي ، در را ، باز مي كند .

امروز با  آقاي پ . سين . دال ، براي اولين بار چت كردم . خيلي كوتاه . خيلي خلاصه . گفتم : پ ِ يِ گرامي ( دوست دارد اين طور خطاب شود : پِ ي ِگرامي ) دو ماه شد ، كه ازت نامه اي ندارم . نكنه آخرين بحث مون درباره نقاش هاي ترانس آوانگارد مكدرت كرده باشه ؟ در جواب ؛ برام يه لب خند فرستاد . و نوشت ؛ ولي اين تويي كه به چهار نامه ي اخير من ، جواب ندادي . نامه ي آخر به خصوص ، نامهْ مهمه بود ، گيتي جان . بعد ، من ، دي سي شدم . و وقتي كانكت شدم اثري از پ . سين . دال  نبود . چرا چهار نامه ؟ قرار ما هر ماه يك نامه بود ...

گيتي سلام !

اين كاغذ پراني را دوست دارم . صندوق پست را كه به نامه اي از تهران مزين مي شود را هم  . با دست خط دخترانه ي تو و كاغذ هاي شكري رنگ  . بيا كه ؛ قرار دوم را من بگذارم . نامه را مي شود ( كاش دوست داشته باشي ) كه ؛ عكس ي هم راه ي كند ؟ دوست دارم شريك ديدن من از آفتاب و دريا باشي .

گيتي ! نگفته بودم براي ت ؛ كه ما ، اين جا ، يك حاجعلي قنبر داريم . مردي با موهاي وز كرده و چشم هايي به درشتي يك مانيتور چهل و هشت اينچ . هر وقت ايده كم بيارم مي روم به تماشاي چشم هاش . حاجعلي قنبر ، گيتي ، شش ساله ست . مرد شش ساله اي با پاهاي باريك و يك جفت كتاني نايكي . هديه اي از اروپا . الآن تو داري به عكس حاجعلي قنبر ، نگاه مي كني ، ببين چه قدر نايكي و نگاه ش هم خان و نا متعارفند !

منتظر كاغذت هستم

پ . سين . دال